Yıllar aktı, unutturdu izleri,
Hasretinle savruldum ıssız rüyalara.
İsmini anınca çöktü hüzünler,
Ne oldum bir bilsen, duymadın yine.
Ellerim titrek, daldım kederlere,
Gözlerim ıslak, hep senin uğruna.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta