Buğulu Bakişların Şiiri - Nurgül Ankara

Güzel gözlerine hüzün bulaşmış,
Bir gece rengi çökmüş ferine.
Sanki bin yıllık dertler uluşmuş,
Saklanmış bakışın en derinine.

Bugün bulutlu, sisli ve buğulu,
Bakışın ardında fırtına gizli.
Gönlün bir yetim gibi uykulu,
Yolların kapalı, karlı ve izli.

Neden düştü gölge o mah cemale?
Neden sitemkâr bakarsın öyle?
Hangi dert sebep oldu bu hale?
Anlat da yükünü, bana bir söyle.

Gözlerin bir deniz, dalgalı hırçın,
Kıyına vuruyor kırık umutlar.
Rengi solmuş bugün o altın saçın,
Başına toplanmış kara bulutlar.

Gülüşün saklanmış gamze içine,
Bir hüzün bestesi çalar dillerin.
Düşmüşsün hayatın bitmez göçüne,
Titriyor tutunca soğuk ellerin.

Bir duman tütüyor bakışlarında,
Sanki bir yangından arta kalmışsın.
Bu ömür kışının yokuşlarında,
Yorulup bir derin ah’a dalmışsın.

Üzülme sevdiğim, gün yine doğar,
Dağılır bu sisler, açılır perde.
Işıklar karanlık geceyi boğar,
Şifa bulunur elbet her türlü derde.

Gözyaşın akmasın, sil kirpiğinden,
Yüreğim yanıyor seni öylece görünce.
Vazgeçme sakın o can sevginden,
Kader ağlarını sabırla örünce.

Güneş sızsın artık buğulu cama,
Gözlerin yeniden parlasın aşkla.
Dertleri biriktirip ekleme gama,
Hayata yeniden, umutla başla.

Dinsin artık, içindeki o fırtına,
Yükleme dünyayı o yorgun sırtına.
Baktıkça daldığım o derin tona,
Kaybolurum ben o kahve gözlerinde..