Asırlardan kalma uğultusu gözlerin,
Gönlümdeki kulaksız kuyular kadar derin.
Göz kapakları buğulu bir hayale sapkın,
Kaşlardan çatan bir vedâ; vakitlerin.
Zannın zeminine basmış ayaklardan,
Yahut üstü kapalı ağzı açık laflardan,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta