Ölümün köşesidir ardına sığındığım kapı.
Yasaklı zamanlara acizim ben sabah sabah.
Bırak da meyledeyim hülya sırlarına,
Ben mahvedeyim ayrılıklar deryasını ardında.
Aklımdan çıkmış fikrimin çölüne düşen aile,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta