Buda Bir Tür İyilik Şiiri - Köksal Çelik

Bugün de geçti
Geçmesi gereken bir şeymiş gibi
Kimse sormadı, ben de anlatmadım

Uyandığımda odanın içi
Biraz daha daralmıştı
Duvarlar birbirine alışıyor
Ben arada kalıyorum

Nefes alıyorum
Almam gerektiği için
Ciğerlerim işini ciddiye alıyor
Kalbim biraz gönülsüz

Aynaya bakıyorum
Yüzüm tanıdık
Ama uzun süredir konuşmuyoruz
Selam vermiyorum

Evin içinde dolaşıyorum
Her eşya yerli yerinde
Sadece geçmiş
Yanlış bir köşede duruyor

Dışarı çıkınca şehir üzerime geliyor
Sesler, insanlar, tabelalar
Hepsi benden bir şey istiyor
Ben makul miktarda veriyorum

Gülümsüyorum
Bu hareketi ezberden yapıyorum
Kimse fazlasını beklemiyor
Ne güzel

Akşam eve dönüyorum
Gün üstümde kalıyor
Çıkarmaya çalışıyorum
Kolum takılıyor

Yatağa uzanıyorum
Tavan bana bakıyor
Ben görmezden geliyorum

Uyku gelmiyor
Ama gelmemesi de artık bir düzen
Bozulmasını istemiyorum

Çünkü bak
Her şey darmadağın olabilir
Ama ben
Hâlâ bunu anlatırken
Sesimi yükseltmiyorum

Bu da bir tür iyilik hâli sayılır.

Köksal Çelik