Her gün, her saniye kendimi daha çok ızdırap içinde buluyorum
Bir çıkış yolu var ama ben bulamıyorum
Sanki, gökyüzündeyim ve nefesimi tutuyorum
Sanki, yaşamaya gelmişken sürekli uyuyorum
Kuytu köşelerden topluyorum şimdi kendimi
Zaman belirsiz; ne öğlen, ne ikindi
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta