Bu Yalan Dünyanın İsyanı

Artık düşünmüyorum…
Neden sana yazamadığımı,
Neden cevap alamadığımı
Ya da neden yazmamı istemediğini...

Çok sordum kendime.
Ama artık yoruldum…
Sensiz geçen günleri, haftaları, yılları
Kalbime çentik çentik kazımaktan
Ve o çentikleri silmeye çalışmaktan…
Çok yoruldum.

Zaman içinde geçmeyen bir zamanı
Bir kez daha sana sorduğumda,
"Ben seni göremeyecek kadar
Senden çok yıl geçmişim" dedim kendime.
Ve sustum,
Çünkü acı konuşunca kelimeler yetmiyor insana.

Ben...
Ben değilim artık.
Her nefesimde biraz daha boğuluyorum.
Yorgunum… hem de çok.

Rüzgârlarla selam yolladım
Senin geleceğin, benim geçmişim olan yıllara.

Artık sormuyorum neden yazamıyorum diye.
Çünkü sen,
“Böyle olması gerekiyordu” deyip
Noktayı koymuştun çoktan.
Ben de sustum,
“Bu da kaderin bir oyunu” deyip kabullendim.

Ben seni sevmekten vazgeçtim.
Ama…
Sen, üzüldüğüme üzülme yeter.

Gel,
Hadi beraber bir sigara yakalım
Bu dünyanın sahteliğine.
Ayrılık olmasın da…
Dost kalalım seninle.

Bir müzik açalım,
Şarkılar dinleyelim,
Şiirler fısıldayalım birbirimize…
Özlemek kalsın bir köşede.

Gözlerim kaybolsun senin gülen gözlerinde,
Ve her gece
Yeni doğacak güneşi beklesin hasretle.

Sen bir söz et,
Biraz gülümse…
Bir bardak çay içelim birlikte.
O çayın dumanında
Yüreklerimizin zirvesindeki buzlar erisin.

Sen ayrı diyarlarda,
Ben ayrı yıllarda olsak da…
Ne olur arada bir,
Dostça görüşelim.

Karşılıklı bir sigara yakalım,
Bu yalan dünyanın inandırdığı yalanlara karşı…
Ciğerlerimizde başlasın bu isyan!

Ben seni sevmekten vazgeçtim…
Ama sen, gelmekten vazgeçme.
Ve ne olur,
Üzüldüğüme üzülme, yar…

Hadi…
Yakalım bir sigara bu dünyanın sahteliğine
Ve ciğerlerimizde
Başlasın bu yalan dünyanın isyanı!