Gece sessizliğini yırtan bir çığlık gibi,
Yankılanıyor ayak seslerim bu boş şehirde.
Evler, yollar, sokalar alıyorum ardıma.
Dostlar, sokaklar, sevgililer bırakıyorum geride.
Silkeliyorum ayakkabılarıma doluşan toprağı.
Sıyırıp atıyorum gözlerimden nehirleri.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bağırmak istiyorum, sesim kısılana kadar haykırmak.
Ağlamak istiyorum bedenim parçalanana kadar.
Kulaklarımı sağır eden bu rüzgârdan kurtulmak;
Gözlerimi bütün ışıklara kör etmek.
***
Oldukça güzel ifadelerdi şiirdeki.......Ufuk açıcı bir üslubunuz var değerli şair.....Selamlar.....
Abdulvahap Yıldız
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta