İstanbul...
Yalnızlığın şehri...
Milyonların kalabalığı ne kadar artarsa,
O kadar yalnızlaştırır bu şehir insanı.
Burada acılar yaşanır her saniye...
Ve de mutluluklar...
Çoğu zaman ikisi birbirine karışmıştır oysa.
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı
Önce hafiften bir rüzgar esiyor;
Yavaş yavaş sallanıyor
Yapraklar ağaçlarda;
Uzaklarda, çok uzaklarda,
Sucuların hiç durmayan çıngırakları
Devamını Oku
Önce hafiften bir rüzgar esiyor;
Yavaş yavaş sallanıyor
Yapraklar ağaçlarda;
Uzaklarda, çok uzaklarda,
Sucuların hiç durmayan çıngırakları




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta