Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
...işte öyle bir şey...bu şehir...sahi ya hangisi değil ki ?..şair olmak gerekmez...sıradışı bir hayatınıza yansımış yazılanlar...olmayı beceremeyenlere...
...sanki daha ciddiymiş gibi gelebilir, şu var ki gerçek...
...................
gidiyorum
............bu vefasız şehirden
esaretim senden,
sevginden... vazgeçiyorum,
sevgiden değil – sevmekten...
senden !
atıyorum yüreğimden,
..............gözlerimden
........................yanan alevleri.
sevginin büyüklüğünden
kaçıyorum...
korkudan değil,
.....................saygımdan,
sevemediğimden !..
Anlatılmak istenenler anlatılmış...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta