İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
...işte öyle bir şey...bu şehir...sahi ya hangisi değil ki ?..şair olmak gerekmez...sıradışı bir hayatınıza yansımış yazılanlar...olmayı beceremeyenlere...
...sanki daha ciddiymiş gibi gelebilir, şu var ki gerçek...
...................
gidiyorum
............bu vefasız şehirden
esaretim senden,
sevginden... vazgeçiyorum,
sevgiden değil – sevmekten...
senden !
atıyorum yüreğimden,
..............gözlerimden
........................yanan alevleri.
sevginin büyüklüğünden
kaçıyorum...
korkudan değil,
.....................saygımdan,
sevemediğimden !..
Anlatılmak istenenler anlatılmış...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta