Bu Şehir Şiiri - Nedim Çekin

Koca bir şehir bu şehir
Ama artık tutsak
Göğsüne çökmüş siyah bir gök
Ölüm, pusuda bekleyen bir kuyu

Her yanı mahşer
Her yanı yoksulluk
Her yanı cefa

Bu şehir artık
Acının haritası
Sokakları kan
Sokakları revan
Evleri yıkık, dökük
Düzeni paramparça
Bu şehirin

Kendi kanını kusuyor üzerine
Bu nasıl bir isyan
Bu nasıl bir kavga
Bu nasıl bir savaş düzeni
Kardeşi kardeşe kırdıran
İnsanı refleksle hareket eden
Bir gölgeye çeviren
Bilinçsiz, vicdansız
Eziyetle beslenen
Küflenmiş bir çürüme

Ey peygamberler şehri
Ey medeniyetin omurgası
Diyarbekır.

Dört bir yanın vurulmuş bir ceylan gibi
Gözlerin bir zaman sürmeydi
Şimdi yaşla dolu
Al yanakların
Kana bulanmış

Nasıl düştün bu hâle
Kime emanet edildin
De seni bozguna uğrattılar
Sen demedin mi
Teslimiyet
Yenilginin adıdır
Susmak ihanettir
Çığlıksızlık
Zulme hizmettir diye

Öfkeyle sabahlıyorum bu gece
Allah bir
Hak birdir
Ama adalet bu sokaklara uğramadı
Bu uğurda
Can alındı
Can verildi
Ey Amed

Amed benim şehrimdir
Kanadı kırık
Ama diz çökmez
Yaralı
Ama susmaz
Acısını kimse bilmez
Ne kadar direndiğini
Ne kadar gömdüğünü içine
Ne kadar ayakta kaldığını
Bu şehir
Yıkılmadı
Sadece
Kanadı