Bu Nasıl Vicdan Şiiri - Andelip Mehmet

Bu nasıl adalettir, Ya Rab şaşırdım kaldım,
Rahmetine sığınıp, bir düşünceye daldım.

Bir tarafta doymayan, gözleri aç nâdanlar,
Bir tarafta açlıktan, ölen nice insanlar.

Kiminin yükü servet, sırtında kambur gibi,
Kiminin yükü çile, bitmeyen sabır gibi,

Bir tarafta israf var, vicdanları kahreden,
Bir tarafta yoksul var, ekmekle bayram eden.

Bu nasıl terazidir, Ya Rab, her taraf kirli,
Dâva deyip gezenler, şimdi neden zehirli.

Merhametin gölgesi, düşmez oldu vicdâna,
İnsan olan eğilmez, zâlim olan insana.

Karanlık dehlizlerden, aydınlığa çıkılmaz,
Zulme susan vicdânın, inancına bakılmaz.

Annelerin gözyaşı, akar secdede sessiz,
Sabreder zulümlere, soluksuz ve nefessiz.

Gece soğuktan düşer, aç olanın dermânı,
Evinde tok yatanın, kalmamıştır vicdânı.

Çocukların hayali, yok olmuş ağlamaktan,
Sanki bir masal gibi, kalpleri dağlamaktan.

Bir ümit olur diye, beklerdik her sabâhı,
Ömür boyu çekerdik, bu işlenen günâhı.

Ve hâlâ “kader” deyip, tutsa da kenarından,
Geçmez asla bu zulüm, kimsenin vicdânından.

...andelip...