Nüfuzlu bir adamsın bütün dünyâ senin,
Açılır tüm kapılar baş üstünde yerin
Bu bağlı ayaklar senin, bu künye senin.
Bir gün umrunda olmayacaksın kimsenin.
Şimdi soğuk bir masada dinleniyorsun,
Gözün açık kulak sağır demleniyorsun
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta