Bu Kez Yaktı Şubat Şiiri - Tuba Toprak

BU KEZ YAKTI ŞUBAT

Uyudular umutla, görmediler sabahı
Acep kimlere vebal, onca masumun ahı

Taş kalmamış taş üste, her yer kızıl kıyamet
Çığlıklar deldi göğü, değil hayra alâmet

Eller kepçe olmuş da, yarıyor betonları
Sokaklar yok, kaybolmuş, grinin tüm tonları

Kimi ana der ağlar, kimi evlat derdinde
Kimi feryada sağır, vicdan yok en merdinde

Ayrıldı sevgililer kaş ile göz arası
Ey ölüm ne yakınsın, sızlar yürek yarası

Sanki dile gelmişti, kükremişti yedi kat
Ortalık kış kıyamet, bedenlerde yok takat

Ağıtlar yükseldi hep, Ferhat yasak Şirin'e
Nice güzel aşkları gömüverdi derine

Sanki mahşer yeriydi, ruh ceset koşuşuyor
Can pazarı geceler, saatler vuruşuyor

Depremden daha acı, o vicdansız yürekler
Bir muma muhtaç oldu, o bükülmez bilekler

Bir babanın elleri son kez kızını tutar
Yıkılmış gök başına, acı kor olur yutar

Koca koca binalar, binlerce mezar oldu
Kimisinin gül teni, daha goncayken soldu

Bu kez yaktı bak ŞUBAT, dondurmadı acıyı
Hiç bir şifa ondurmaz, bu amansız sancıyı

06.02.2025
Tuba Toprak