1942, Sorgun (Yozgat)
Bu kentte kaybettim umutlarımı
Çıkarıp koynumdan bulut bulut
Attım sokaklara darmadağın
Ama ne umut.. ne umut...
Umut taşır otobüsler caddelerde
Ilım ılımdır yürekler bir hoş
Dönen tekerleklerde ezik
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta