Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Ellerine, gönlüne sağlık arkadaşım. Özgür kalacak yurdum. Tebrikler. Sevgilerimle
Bu Hazanda Mavi Açtı Çiçekler
Bahar çiçekleri eylülde açtı.
Bayrağımın sesi göğe ulaştı
Cehalet, korkudan büzülüp kaçtı.
Bu hazanda mavi açtı çiçekler.
Leylekler göç edip veda ederken,
Ziller şarkı söyler, bu sabah erken.
Güneş, dalgaları bir bir kırarken,
Bu hazanda mavi açtı çiçekler.
Koptu örümceğin kara ağları.
Biz böyle aşarız karlı dağları.
Bir kalemde çizdik eğri yolları.
Bu hazanda mavi açtı çiçekler.
Zamanıdır, sayfa sayfa kokmanın.
Zamanıdır, çiçek çiçek açmanın,
Zamanıdır, kalem tutup yazmanın,
Bu hazanda mavi açtı çiçekler.
Yüzlerce set çektik uçurumlara,
Ay-yıldızı rehber ettik kuşlara,
Gücümüzü saldık kem bakışlara.
Bu hazanda mavi açtı çiçekler.
Çocuklar çiçektir, hiç solmayacak.
Türkiye'm onlarla gurur duyacak.
Yüzyıllar geçse de özgür kalacak.
Bu hazanda mavi açtı çiçekler.
........
Esasında her okur okuduğu eserde, şiirde kendini arar. Okuyucu şiirde kendini bulup onunla bütünleşmişse o şiiri veya şairi başarılı sayar.Bu nedenle şair güzel bir ürün ortaya koyabilmesi için, kendi yaşadığı dönemi saran, sımsıkı kucaklayan duygulardan ilham alması gerektiği kanaatindeyim. Ve,
sizin bunu olağan üstü bir şekilde başarmış olduğunuzu düşünüyorum. Tebriklerimin en güzeliyle sizi kutluyor, başarılarınızın devam etmesini diliyorum. Özlediğimiz şafaklar doğsun üstümüze...
Selamlar, Allah'a emanet olalım...
Açsın mavi çiçekler ki cehalet kaçsın....
Dilekleriniz dilegimdir.Keşke herkes okuyup yazsada cehalet ülkemizden sınır dışı olsa.bunca kan akmasa.ne geliyorsa cehaletten geliyor,Okulların açıldıgı şu günlerde çocuklara ve bizlere güzel bir armagan oldu şiiriniz.Tebrik ediyorum..Saygı ve selamlarımla.
Ve solmayacaklar asla....Çok duygulandım.Yüreğiniz,kaleminiz coşmuş..Teşekkürler..Sevgi ve Selamlarımla.Hatice Güler.
Duyarlı yüreğinizi ve kaleminizi yürekten kutluyorum.Tebrikler.
Sevgiyle kalın.
Bu şiir ile ilgili 46 tane yorum bulunmakta