Bu Gün Günlerden Özlem Şiiri - Erdin Şal ...

Saat gecenin yarısı...
Seninle, sensizliği yaşıyorum.
Gökyüzüne daldım.
Hatıralar, yıldızların arasından göz kırpıyor bana.
Kimi ışıl ışıl gülümsüyor,
Kimi sessizce yanımda oturmuş gibi.

Gece suskun,
Anılar konuşkan,
Sensizlik ise kulak misafiri bu kırık dökük sohbetimize.
Umut doğmaya yaklaşsa da,
Yaralı gönüller mühürlü;
Yeni sevdaya izin vermiyor.

Zaman,
Mıhlanmış geçmişin hatıralarına.
Sanki benimle konuşmak için bahane arıyor.
Kafamı çevirdim...
Aynada bir çift yaşlı gözle göz göze geldim.
O an,
Dedikodu etmeyen,
Sırtımdan vurmayan,
Vefayı bilen tek dostumla tanıştım:
Kendimle.

Sana anlattım her şeyi.
Kendimle konuştum, dertleştim...
Ama biri duysa "deli" der diye
Ağlarken sesimi çıkarmadan
Gülümsedim sadece.

“Anladın mı?” diye sormadım kendime.
“Anlatabildim mi?” dedim sadece.
Cevap yerine yıldızlar göz kırptı.

Gönlüm,
Yeni bir sevdaya kapalıydı hâlâ.
Mühürlü, yaralı, ürkek.
Kalbim çırpınıyor,
Sinem dar geliyor.
Kalk, gidelim derken içim,
Aklım "Otur yerine, saçmalama!" diyordu.

Sustum.
İçimdeki benle anlaşamadım bu gece.
Belki de bir ömrün en sessiz kavgasıydı bu.

Sonra karar verdim.
Kimi zaman kalemim konuşacaktı,
Benim sustuklarımı satırlara dökecekti.

Saat hâlâ gecenin yarısıydı.
Seninle, sensizliği yaşıyordum.
Gözlerimi kapadığımda,
Can dostum çoktan uykuya dalmıştı bile.

Hatıralar yavaş yavaş yollarına çekildi,
Anılarla sohbet ederken zamanın içinde kayboldum.
Nerede olduğumu anlamak için saate baktım.
Ama...
Saatin akrebi ölmüş,
Yelkovanı da
Seninle sensizlikte takılı kalmıştı.

Ve anladım ki;
Hatıralar yol gösterse de
Mühürlü gönüller sessiz kalır,
Tıpkı bu gece gibi...