İçime giren soğukluğu karanlığın kurşun gibi düşen acısı var.
Ağrıyan yüreğimin helak olmuş hayalleri içinde tükenen.
Bitiyor nefesim, azalıyor! Yetmeyen içimde bir kan akışı var.
Tutuşan canım değil canımdan can verip yoluna öleceğim
Biri var.
Dolaşırım mezarları, sadık toprağın altında olanları dinlerim
Altı patlar içine son bir veda konmuş hiç durmam sıkarım! Kafama
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta