Kırık dökük düşlerim yine ıssız karanlık
Oysa hayallerimin ülkesiydi bu sehir
Yok oluncaya kadar sömürüyor insanlık
Şimdi insan insana olmus acı bir zehir..
Umutlarımla sarıp sarmaladığım yanım
Yıldız gibi parladı ve de söndü bu gece
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
