Yine seni andı, yaralı kalemim,
Bu kutlu gecenin yalnızlığında.
Beni sevmeni isteyecektim senden.
Yalvaracaktım, seni dilenecekti şiirim.
Seslendiğimi değişiyorum bu gece.
Aymazlığına ağlayacaktı, mısralarım.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta