Sessiz Ev Şiiri - Ömür Can Sönmez

Bu ev…
Neden bu kadar sessiz
Neden tek başımayım ben
Duvarlar konuşuyor mu artık yoksa
Gaipten sesler mi duyuyorum

Yoksa ben mi çoğaldım içimde
Bir ben daha, bir ben daha
Adımlarım yankı yapıyor
Ama yürüyen tek kişi benim

Saat ilerlemiyor
Zaman bu evde küsmüş sanki
Pencere dışarıyı gösteriyor
İçerisi benden daha karanlık

Bir sandalye devriliyor hafızamda
Kimse yok, suçlayacak kimse yok
Sessizlik adımı biliyor
Ben susunca daha çok konuşuyor

Bu ev beni dinliyor
Ben bu evi değil

Bu evin duvarları sabırlı
Ben değilim
Her gece biraz daha çözüyorum kendimi
Toplayacak kimse yok

Aynaya bakmıyorum artık
Çünkü bakan göz bana ait değil
Bir yabancı duruyor orada
Benden bıkmış, gitmeye cesareti yok

Kapılar kilitli değil
Ama çıkış da yok
Bu evden değil
Kendimden kaçamıyorum

Bir ses diyor ki “kal”
Bir diğeri çoktan gitmiş
Ben ortada kaldım
Ne susabiliyorum
Ne anlatabiliyorum

Bu kül tablası neden dolu
Çok mu sigara içtim yoksa
Ya da suyu neden ben dolduruyorum
Bardak hep boş

Her sabah kahveyi ben yapıyorum
Dört kaşık kahve, dört kaşık şeker
Biraz da süt
Başka bir tarifi yok mu, neden aynı tat

Belki kahve değil mesele
Belki sabahlar aynı
Uyanıyorum ama
Güne ait hissetmiyorum

Duman odada asılı
Soru gibi
Cevabı olmayan
Bir “neden” gibi

Bu evde her şey yerli yerinde
Ben hariç
Ben her sabah
Biraz daha eksik

Kül tablası dolu
Bardak boş
Kahvenin tadı aynı

Ben yokum.