Hatırlamak; alnına dayanan soğuk bir namlu gibi ağır ve mutlak...
Dünya bir pazar yeri, herkes bir vitrin süsüyken
Ben, kendi içimde "Kâlû Belâ" diyen o sert toprağım.
"Ey iman edenler! Kendi nefislerinizin sorumluluğu size aittir." (Mâide, 105)
Sadelik, bir yoksunluk değil, bir taarruzdur;
Eşyanın kuşatmasını yaran o tek kişilik huruç.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta