Çocuktum belki bana hikaye anlatacak kimse olmadı sonra büyüdüm kendi hikayelerimi kendim yazdım…Kahramanda bendım kaybedende.
Öyle kırmızı başlıklı kız, bir varmış bir yokmuşlu hikayelerım hiç olmadı…ben hikayelerimi acılarımdan ve aşklarımdan çıkardım..
Dedim ya Ben kendı hikayelerimin kahramanıydım...ikinci bir kahraman olmamıştı hep tek tabanca oynadım...Güneş ülkesinden çıkıp gelecek bir kahraman bekledim...
Hatırlıyorum bir dosttum bana demiştiki kahramanların ömrü kısa olurmuş…Tebessüm etmiştim ömür dediğin yaşadığın ve yaşamakta olduğun an! ..Önemli olan nasıl yaşadığınızdır yastığa başınızı koyduğunuzda evet ben bu günde kimseyi incitmedim diye biliyorsanız içinizde tarifsiz bir huzur varise siz en büyük kahramansınız bence…Ve eklemişti Adı Dost olan,
Sen iyi bir yarabandısın o an anlayamamıştım ne demek istediğini biraz zaman sonra yarabandının hayatımızdaki ehemiyetini kavramıştım.
O dostumun da yarası iyleşince çıkarıp atmıştı yarasına sardığı bandı aklımda kalmış…
Olmak yada olmamak arasında bir yerdeydim uçurumun kenarında. Yaşadıklarımı gönül heybeme yerleştirdim borçlarımı ödedim küçük kedimi komşuma emanet ettim papatyalarımı bahçivana,son defa taradım saçlarımı aynadaki kendimle vedalaştım,
Tamamını Oku
Bu senin hikayendi ama kendi hayatımdan o kadar çok kesitler vardı ki Bu benim hikayem oldu,yüreğine sağlık,birkez daha beni bana anlatıılar..................
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta