Bu Aşkı Müebbetin Şiiri - Rukiye Demirel

Ceplerimden Dökülür meteliksizliği
Bu AŞK- ı müebbetin
Azmettireni benmişim tek
İlk ben vuruldum halbuki
Ben yara aldım en çok
Kalemi kırılsın bu yazgının
Kuş gibi çırpınıp duracaksa kalbim
Kaç kere ôlur ki insan
Vurulup göğsünden
Gôzlerînin kıyısında yaşlanıyorum
Köşe bucak kaçmaya mecalim yok
Daha dinmez yağmuru bu mevsimin
Sancısı gecmez Eylül'ün
Memü-Zin aşkına yenik düşerim
Soran olursa geceleri kapkaraydı
Gündüz olunca astılar dersin...