Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
kırılan kalbin kalemi de kırılır yada sitem dolu şiirleri yazar yinede sevgi o kadar güçlü ki ne diyeyim diyerek kem söz söylemeye kıyamayan sevdalı yüreği tebrik ediyorum hüzün yüklü şiiriniz kutluyorum menekşe hanım
Sevmeye gör.../Aşk aşktır.../karşılıksız da olsa...Vefasız da...Hüzünleri yaratsa da...'At gitsin' demek kolay olsa da.. Atılmıyor işte. Sevene sormak lazım. 'Aşkın gözü kör olsun' derler. Ama ben demiyorum. İyi ki aşk var.
*
Yüreğine sağlık güzeldi.
'Aşka bir şey denmez ki? Söz dinlemez ki o? Nasıl girmişse gönüle, öylece kalır... Artık her taraf sevdiğindir, nereye baksan O'nu görürsün...
Vefalı, aşka karşılığını verenlerden olsun sevilenler, ne diyelim?
Şiiri ve şaireyi kutluyorum...'
kutlarım menekşe hanım.. yüreğinize sağlık.. saygılar sunuyorum..
Bu insanın içine düşen kalbini yakan kavuran hatta sönmek bilmeyen kor haline gelmiş hatırlandıkça üflenmiş gibi tekrardan tutuşan Aşkın ateşine ben ne diyeyim. şöyle diyeyim.74 YAŞINA bir kaç gün kalan bir ihtiyarı dahi fevkalade etkileyen muhteşem, mükemmel,harika bir şiir nakşetmişsiniz sizi yürekten tebrik ederim.10++++ant.
karşılık bulmayan sevda yürekte küllenmeyen korgibidir her hatırlayışta yakar
seven yüreği yin hasret kokan bir sevda şiir okudum kutluyorum menekşe hanım
Öldürdün bu aşkı, yâr olamadın bana
Gönlün bendeydi belki ama gözün dışarda
Her akşam söndürdüğün lambalara itirazım var
Geride kalan bu sevda da anılarım var
Sildiğim çöpe attığımı sandığım mâzim var
Gözyaşımla suladığın bu aşka ne diyeyim.
Saymayı unuttuğum yıllarda kaldı sevdam
Aşkı unutturduğun takvimlere sığdı hâzan
Her gün bitiminde bir ateştim yandım
Sanki ecelle randevum var sandım
Küstüm yollara darıldım akşamlara
Hüzünleri koyduğun bu aşka ne diyeyim.
menekşe hanım.emeğinize,yüreğinize,kaleminize,sağlık.şiirinizi beğeniyle okudum.tam puan.
Artık kırıldı kalemim, sevgim, yüreğim
Yalnızlığı bıraktığın bu aşka ne diyeyim.
Hüzne akan sözlerle şık bir şiirdi,teşekkürler sayın şair,saygıyla kutluyorum...
öylesine güael bir sevda şiir olmuş ki seven yürek sevdiğine kendinir üzgara teslim etmiş yaprak gibi bırakıvermiş sevdalar şairi menekşehanımı kutluyor sevginiz hiç eksilmesin dileklerimle 10puan veriyorum
Bu aşka diyecek yok sevgili şairim.
Anlamlı, etkili ve vurgusu güçlü bir eser.
Tam Puan + Ant.
Sevgilerimle...
Nafi Çelik
Bu şiir ile ilgili 22 tane yorum bulunmakta