Ne kadar da çok hayal kuruyoruz değilmi.
Gerçek olmasını istediğimiz çok fazla düşüncemiz var. Ben mesela; bazen boş bir duvara,
Bazen beyaz tavana,
Bazen dışarıda gördüğüm kalabalıklara
Dalıp gidiyorum bu ara.
Sonra vazgeçiyorum bir anda.
Acı veriyor hayat bana.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta