Bu Akşam Şiiri - Ayşe Keleş 2

Uzun süredir
görmezden geldiğim
sızılarımla konuşuyorum,
Yüreğim bu akşam
çok acıyor...
En derin,
en masum,
en tatlı uykuda,
Beni yarım bırakan
düşler ağlıyor.

Her anıya baktığımda
biraz daha
yaşlanıyorum,
Sevdiğim ne varsa
benden
adım adım uzaklaşıyor.
Yıkılmaya hazırlanan,
öksüz bir ev gibiyim;
Çatımdan süzülen
yağmurlar
ruhuma damlıyor.

Oysa ben
Gülmeyi öğretecektim
gözlerime,
Zaman,
o hoyrat eliyle çizdi
aramızdaki sınırı.
Yabancı bir iklimde unuttum,
sende kalan yarımı;
Şimdi hasretle bekleyen
yorgun yollar ağlıyor.

Bütün şarkılar
efkâr çalıyor bu akşam,
Sanki göğüs kafesimde
koca bir devir kapanıyor.
Duyuyorum ayak seslerini;
İçimde
bir tabur rüzgar,
Amansız bir fırtınaya
hazırlanıyor.
Halatları kopmuş
yorgun bir gemi,
Sert kayalıklara çarpıyor

Bu akşam
Adını anarken
sustuğum her saniye,
Boşlukta asılı kalan
o veda ağlıyor.

Ayşe Keleş