yirmi dört mart iki bin üç, İstanbul.
Bu akşam şehrin merhametine bıraktım kendimi
Caddelerde bulmayı umduğum bir şey var sanki
Her adımımla birlikte yürümek imkansız gibi
Hayal gibi hayaletler sarıyor benliğimi
Sokak lambalarının ışığı ve denizin karanlığı
Meydanların kalabalığı ve sokakların yalnızlığı
Seni ele sevirem ki...
Diyirsen ki, niye?
Ne bilim işte ele!
Seni görende bir hoş olir, ölür ölür ölirem...
Ahşam olir davar, nahır, mal gelir.
Komlar, ahırlar dolir
Devamını Oku
Diyirsen ki, niye?
Ne bilim işte ele!
Seni görende bir hoş olir, ölür ölür ölirem...
Ahşam olir davar, nahır, mal gelir.
Komlar, ahırlar dolir




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta