dağımın en güzel gülleriydi
az ömürlü mayıs çiçekleri
gözümün gölgesi yetmedi bedenlerine
bir sabah apansız 'güneşe gömüldüler'
solgun suretlerinden önce
beş yıldızlı vitrinlere asıldı yaftaları
bizim de defterimize yazıldı kara
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta