Ey İstanbul! Ben ki burçlarına hilâli diktim,
Uğruna civan mert yiğitlerimle kanlar döktüm,
Senin yollarına bin bir renkten çiçekler ektim,
Bre İstanbul! Aç göynün Fatih benim, ben Fatihim.
Ol hasret-i aşkınla yandım yandım da kavruldum,
Gazadan gazaya cepheden cepheye savruldum,
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Beni şiiriden çok sizleri düşünceleri beni sevda sev alıp götürüyor. Düşünceleriniz için tüm samimiyetimle size teşekkür ederim.
Hocam gerçekten çoşturan..İnsanın içindeki o fetih çoşkusunu yeniden kabartan..Bir daha fetih ve fatih sevdalısı yapan bir ruh hali içine sokuyorsunuz bizleri....
güzel bir çalışma...gayet yürekten ve samimi...Allah yar ve yardımcın olsun...saygılarımla...
Bu şiir ile ilgili 43 tane yorum bulunmakta