Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
O GÜNDEN BU GÜNE NE DEĞİŞTİ ACABA HAYATINIZ DA..ESKİ Bİ ŞİİR...UMARIM OLUMLU GEÇMİŞTİR ZAMAN..İNSAN OLMAK BİR YÜK DEĞİL BENCE İNSANLIK BİR YÜK OLABİLİR..
YA KARDEŞİM BÖYLE DERİNE DALMA DİYORUM.DİNLEYEN KİM.HAYATI FAZLA CİDDİYE ALMA.ÜZÜLMENDEN KORKARIM.GÖNLÜNE İHTİYACIM VAR BİLİRSİN.SENİ SEVİYORUM
İşte bunu çok sevdim! Ama birine kırgın mı, kızgın mı bir gönül de diyorum.
Saygılarımla.
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta