Ben kendimi bildim bileli böyleyim.
Mavi göklere uçup gitmek için didinen,
Zincirlerinden kurtulmak isteyen,
Doğuştan kara sevdalı bir divaneyim!
Nedense kederden hiç usanmıyorum.
Ne zaman yıkılıp yüz üstü yere düşsem,
Göremediğim bir el tutuyor ensemden,
Ve ben yine ümitle ayağa kalkıyorum!
Biliyorum imtihan gereği bu böyle aslında.
Eksikliğim noksanlığım her köşe başında,
Canımı yakarak utandırıp ağlatarak,
Günahlarımla birlikte dolanıyor boynuma!
Bir de bu bence yoksulluktan kaynaklanıyor.
Yoksulluk sevdamın önünde sıradağlar gibi duruyor.
Şeytan ordusu kuşatmış dört bir yanımı,
Uşaklarıyla birlikte durmadan saldırıyor!
Bir de emanet ehlinin vefasızlığı var.
Ceddim Hüseyin’e yaptıkları ihanetin aynısını,
Ahir zamanda şimdi Yusuf’a yapıyorlar.
Söndürmeye çalışıyorlar Ehlibeyt’in ocağını!
Olsun ben ağlasam da bu durumdan yılmam.
Ölüp gitsem de mukaddes yolumu asla unutmam.
Anlasana sonsuza dek sürecek bu nurlu destan.
Sonsuza dek sürecek yaralı boynu bükük sevdam!
Enes Muhammed
Kayıt Tarihi : 21.1.2026 13:15:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
