Çıkmaz bir sokağın zemin katında
Şükrü öğün eder doyardık hergün
Sıfatımız garip bazen gureba
Bilmiyor değildik duyardık hergün
Bugünle beraber dünü eskittik
Yokluk havuzundan varı tükettik
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Hoş bir şiir...
Yetinmek te güzeldir ancak birgün herşey bollukla bereketle ve gönlünüzce olacaktır...
Tebrikler
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta