Böyle Olsun İstemezdim

Böyle olsun istemezdim.
Sonumuzu böyle hayal etmemiştim.
Bir vedanın bu kadar sessiz,
bir yokluğun bu kadar gürültülü olacağını
aklımın hiçbir yerinde tutmamıştım.

Ne çok hayaller kurmuştum…
Adını yarınlara yazmıştım,
olmayan günlere bile
umut bırakmıştım.

Şimdi her hayal,
enkazında beni bırakan bir hatıra.
Üstüme çöken
sessiz bir gökyüzü gibi.

Kapanmaz yaralar açılmadan önce
ne güzel dik duruyorduk…
Dünya bize çarpsa da
ellerimiz birbirindeydi.

Acı gelmeden önce gülüşümüz vardı,
yıkım başlamadan önce
bir “biz” cümlesi.

Geceyle gündüz gibiydik,
birbirini tamamlayan
iki yalnızlık.
Her sabah güneşimiz doğardı,
adını sen koyardın aydınlığa.

Gülüşlerimiz vardı bizim,
yarım kalmadan önce,
suskunluğa düşmeden önce.

Sonra ne olduysa oldu…
Önce bir şey eksildi.
Adı konmayan bir mesafe
girdi araya.
Sözler azaldı,
bakışlar yoruldu,
suskunluk büyüdü.

Şimdi her şey var da
sen yoksun.