Yokluğun içimde derya
Unutacaktım hani güya
Ben unutuldum sonunda
Yoruldum ben yokluğunda
Boğuldum ben yokluğunda
..
Gittin; yarım kaldık işte.
Görmüyorsun belki ama,
Tükeniyorsun yüreğimde..
Ben seni sığdıramazken yüreğime,
Sen nasılda ayrılığı göze alıp,
Sığdırabildin beni senelere.
..
Hani bir küser, bir barışırdık.
Inatçıyız ya ikimizde,
Kendi kendimizle savaşırdık.
Gülüşlerimiz güller gibi koksada,
Yinede az güler, çok ağlardık..
Belki de bir gün ayrılırsak diye mi.!
Gözlerimizi böyle alışırtırdık...
..
Ve bitti; ayrıldık işte.
Görüyorumda artık çok mutlusun,
Gördüklerime inanmak istemesem de.
Sen yeter ki mutlu ol be canözüm,
Seni üzgün görmek incitir beni..
Mutlu ol sen..
Ben kahrolsam da,
Alışamasam da sensizliğine.
..
Vazgeçemedim senden, silecektim güya..
Unutmayı bırak, Umudumsun hala...
Şimdi yokluğunun deryasındayım.!
Ne farkeder artık,
Yaşasamda, boğulsamda..
Özlemin Azrail olmuş,
Bekliyorum hala seni,
Vuslatım ecel olsada.
..
Yeminler etmiştik seninle,
Bitmeyecek derdik ya hep,
İnan gitmedin, bitmedin bende.
Yorgun düştü yüreğim bu deryada,
Allah aşkına dön gel artık,
Son çırpınışlarım belkide...
..
Şimdi ellerimden,
Düşlerimden ne kadar da uzaktasın.
Gözlerimde tutamıyorum artık seni
Düşüyorsun bir bir,
Kirpiklerimin uçurumundan.
Söylesene canözüm..
Böyle mi olmalıydı bu rüya,
Böyle mi son bulmalıydı bu sevda..
..
Yunus KıLıç LamElif
Kayıt Tarihi : 18.6.2021 15:13:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
✍ 13 mart 2020...




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!