Unuttum kendimi bir rüyada gibiyim
Zaman geçiyor ama bana değmiyor.
Herkes bir yere yetişiyor sanki,
Ben hâlâ aynı yerde bekliyorum.
İçimde derin bir sessizlik hâkim,
Hissettiğim yalnızca nefesin yankısı.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta