Ağlıyordu...
Yalnızlığı onu
Parça parça bitiriyordu
Sağa sola her baktığında
Kapkara bir boşluk görüyordu
Ne sıcak bir gülüş
Ne ilgili bir bakış vardı etrafında
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Belkide biliyor du,kimbilir,ama umutsuzda yaşanmıyorki,,Kutlarım içerik olarak harika bir konu güzel şiirleştirilmiş..Sevgi ve selamlar.
birgün hiç gelmeyen gün doğru tesbit kutluyorum ...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta