Güneş görmeyen bir pencerenin kenarına koyulmuş çiçek gibiyim.
Sahibi tarafından unutulan.
Sigara tutmaktan sararmış parmak uçlarıyla köklerine tutunmaya çalışan.
Kapı önlerine koyulmuş eski ve yırtık ayakkabılardan diğer tekini kaybetmiş gibi farksız ve yalnızım
Artık huzur veren renklerim siyaha daha yakın.
Eskisi gibi de renkli görünmüyorum dışardan, içim gece, içim zindan.
kalbim eskisinden daha kırılgan.
Her şey güzeldi bir zaman, çok önce
Şehirler, insanlar, güneş deniz
Mutluluğumu görebilirdiniz
Çökmeseydi içime bu son gece




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta