Işıklar parlak, berrak, ama her biri bir küskünlük taşır içinde.
Sonbaharın akşam yağmurları ansızın bastırır;
ve ben, sessiz bir yalnızlıkla sürüklenirim kendi içinde.
Adını koyamadığım bir şey vardır;
ne korku ne özlem, ne boşluk ne hüzün…
sadece yoğun, açıklanamaz bir ağırlık.
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta