Boşluğa Sürüklenen Hayat

Denizde sürüklenen gemi gibiyim,
Ne pusulam sağlam ne yıldızım net.
Dalgalar sorar nereye diye,
Cevabım yok, sadece susarım.

Kıyılar geçer gözlerimin önünden,
Hiçbiri “gel” demez bana.
Yelkenlerim yorgun rüzgârdan,
Ama batmayı da bilmem hâlâ.

Belki bir sabah durulur deniz,
Belki yön bulur pusula.
Sürüklenmek de bir yolculuktur,
Varışı bilmeden de olsa.

Belki boşa sanılan yol,
Zamanın sessiz öğretisi.
Her sürükleniş kayıp değildir,
Bazen sadece bekleyiştir.