Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
''Çocuklar filizdir,ağaç olacak
Büyüyüp, yeşerip, meyve dolacak
Onlarla bu vatan, bakî kalacak
Mermiyi kovana, boşa sürmedik.''
en çok bu ümit dolu kıt'ayı sevdim, sevgili ağabeyim...
Çok anlamlı ve güzel sözler içeren şiirinizi okumaktan haz duydum.Tebrik eder başarılarının devamını dilerim.
Namerdin önünde hiç diz çökmedik.
El açıp yalvarıp boyun bükmedik.
Çeşmimiz yaşını yere dökmedik.
Onurdan gururdan ödün vermedik
Ar, namus, hayayı yere sermedik...........Aşık Korhani.
*******Sevgili Üstadım,çok anlamlı ve herkesin kendi hissesine düşeni alması gereken bir şiir , şahsen ben payıma düşeni aldım,yüreğinizize ve kalemininize sağlık, tam puan ekleyerek sayğılar sunarım.
saygi deyer hocam acizane ben ilmi seviyesi düşük yanlızca gönül duyğularını ifade edebilen sadece ilk okul mezunu bir kişiyim şiirlerim de bazı kusurlarım olursa bizi ikaz ederseniz çok memnun kalırım dualarınızı beklerim sayğı ve selamlar
Sevgili Necati Bey Kardeşim.
Harika şiirinizden dolay tebrik eder, gençliğe yol gösterici geleceğe kapı aralayan nasihat ve heyecan dolu kalıcı eserlere imza atmanız dilek ve temennilerimle, Tam puanla beraber Çamsakızı Çoban armağanımla saygı ve Sevgileimi sunarım.
Sen fatih torunu, Fatihan ruhlu,
Geçtiğin dünyalar, seninle nurlu,
Mazlumlar, mağdurlar, senle huzurlu,
İzzetten şereften, ödün vermedin.
Necati kardeşim, güzel yazmışsın,
Can alan noktaya, parmak basmışsın.
Ecdadın yoluna, başın koymuşsun,
Bu kutlu davaya, leke olmadın.
Umarım arkadaşım verdiğiniz emekler vs. hiçbir şey boşa gitmesin..Harika bir şir okudum yüreğinize sağlık.TEBRİKLER..
KADİRLİ'DEN BU GÜZEL ŞİİRİ VE YAZAN YÜREĞİ SAYGIYLA SELAMLIYORUM...
mükemmel bir hece şiiri sayın hocam asırlardan bu yana uyakların tüketildiği şiirde bu güzel mısralara kafiyeyi yerleştirmek güzeldi ellerine sağlık selamlarımla sevgilerimle...ekremkazan
NECATİ BEY...SİZİ GERÇEKTEN ALKIŞLIYORUM...HARİKALAR YARATIYORSUNUZ HECE ŞİİRİNDE .......KALEMİNİZ VAROLSUN,DAİM OLSUN...SELAMLAR DOST
Yine bir Necati Ocakçı şiiri. Hocam mükemmel şiir yazıyorsunuz Yüreğinize sağlık, duygularınıza sağlık, Ben doyamıyorum okumaya. Kutlarım tam puanımla saygılar...
Bu şiir ile ilgili 24 tane yorum bulunmakta