Kamil Mürşid ararsan, hiç arama boşuna!
Çok aradı bu fakir, pek gitmedi hoşuna.
En sonunda öğrendi, kitap, Sünnetmiş Mürşid;
Dedim; oku onları ve taç et sen başına!
Riayet et takvaya, bırak türlü memnuyu!
Her daima kork Hak’tan, terk et cümle kem huyu!
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta