Çağlar geçmişe uymuyor,
Yazlar kışa düşman oldu,
Bülbül dallara konmuyor,
Bağlar kuşa düşman oldu.
Aylar yılları sevmiyor,
Dünya çarkında dönmüyor,
Bahçeler çiçek vermiyor,
Dağlar taşa düşman oldu.
Günler mevsimi saymıyor,
İnsanlık kana doymuyor,
Kulaklar sesi duymuyor,
Gözler yaşa düşman oldu.
Ozan Kanber laf almıyor,
Düzen yerini bulmuyor,
Dünya kimseye kalmıyor,
Canlar cana düşman oldu.
Kanber GÜRBÜZDAL
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta