Kuruya hasret kalıp basıp durduk yaş yere.
Güneşten mahrum olup tutsak olduk loş yere.
Bir de baktık ki zaman başını alıp gitmiş.
Sürgülü kapıları çalıp durduk boş yere.
*(Yeni Adana Gazetesi Sanat Sayfası-11 Haziran 1983)
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Kesinlikle katılıyorum.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta