Hasret gidermeye vardım bahçeye
Baktım çiçeklere baktım güllere
Bülbül feryadını döküyor dillere
Biz böyle değildik ne olmuş bizlere
Ben pişmanımda oldu bir kere
Tövbe dersen söyle bin kere
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Boş yere dökülen göz yaşlarına ne kadar yazık.
Duygu yüklü şiirin şairini tebrik ediyorum.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta