İçimde Bir Masa Hazır Durur

Bir evi düşün,
çatısı göğe bakan bir sığınak,
duvarları çocuk sesinden yapılmış.

Dünya bazen bir yanlışlıkla başlar,
insan o yanlışlığın içinde büyür.

Evde bir sandalye boş kaldı o günden beri.
Annem sustu,
ben büyüdüm sanıldı.

Ben bazen sabahı dinlerim,
kahve kokusuna karışmış sessizliği.
Bir kapı kapanır,
herkes eski haline döner
yalnız bir oda hariç.

Kış gelince evler küçülür biraz.
İnsanlar içeri çekilir,
sözler pencereye kadar gelir
ve orada durur.

Babam bir sonbahar günü öldü.
Yağmur yağmadı
ama hava onun gibiydi:
ağır, eksik, toprak kokusu.

Evde bir sandalye boş kaldı yine.
O günden beri
içimde bir masa hazır durur:
iki tabak, iki bardak.

Birine su koymam hâlâ.

Bazen pencereye yaklaşırım.
Bir yüz çarpar cama,
cam buğulanır,
dünya o anda biraz eksilir.

Her şeyin sonunda
içeride bir çocuk kalır:
dizleri yaralı,
duvarlara “dönerim” diye yazan.

Ama bazı yollar
geri dönmez artık.

Yine de bekler insan.
Kapıya değil,
seslere değil,
belki yalnızca hatıraya.

Çünkü her ev
babasından kalan
küçük bir hatayla ayakta durur.

Eksik ama yerinden sökülmeyen.
Sessiz ama geçmeyen.
Bir fotoğraf gibi duvarda duran.