Bir koridorun en ucundaki boş sandalye kadar yalnız kalbim
Sahipsiz ve çizik; eskimiş ve yırtık
Acımasızca isimlerini kazımışlar üzerime
Boş rezerve bir sandalye benim yüreğim
Sahibini biliyor umarsızca istiyor sadece onu
Sevmenin sadece istemek olmadığını bilerekten
Dayanıyor onsuzluğa her saniyenin dönüşünde
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta