Boş Kalan Kovan Şiiri - Muhammed Bozbey

Adam, bir canın toprağa verilişini izlerken fark etti: Ölen beden değildi; emanet unutulmuştu. İnsanlar hayatı sahiplik sandı; oysa can, yalnızca nefes süresince tutulmuş bir sırdı. Kimi bu sırrı korudu, kimi onu ideallerin, hırsların ve adını yücelttiği davaların altında ezdi. Bir can koparıldığında geriye sadece bir beden kalıyordu; içi boş, sesi suskun, manası dağılmış. Adam, boş kalan kovana baktı ve fısıldadı: “Bir kurşun kadar hafif miydi hayat; boş bir kovanın içine sığacak kadar mıydı idealler?” O an anladı: Kul olmak, öldürmekle değil; yaşatmakla başlıyordu. Ve insan, emaneti unuttuğu yerde kocaman bir hiçliğe dönüşüyordu.