Sen yokken Sultanım her yer, her şey boş...
Açıyorum kapıyı, her şey yerli yerinde,
Uzunca bir koridor, odalar kendi halinde.
Ne bir rüzgar girmiş içeriye, ne ses, ne de bir nefes,
Sen yokken burası bir ev değil, sanki bir kafes…
/ey aşk
/ varlığındır beni umutlandıran
/ ve bütün uzuvlarımı kanatlandıran
/ yokluğun, umut lâhitlerinde hapsediyor beni
/ ruhsuz ve karanlık
/ kim bilir, belki de sana adıyor beni...
Devamını Oku
/ varlığındır beni umutlandıran
/ ve bütün uzuvlarımı kanatlandıran
/ yokluğun, umut lâhitlerinde hapsediyor beni
/ ruhsuz ve karanlık
/ kim bilir, belki de sana adıyor beni...




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta