uçurumun kıyısındaki bir hayatın,
için için yanan bombasının pimini çektin,
patlıyorum alabildiğine sessizce..
anlık patlamayı,
günlere yaydım..
her gün dağılıyorum parça parça,
oraya buraya..
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta